Als journaliste schrijf ik over rouw, verlies en herinneringen. In diepgravende interviews die raken.
Mijn man en ik lepelden samen het leven leeg
Voor Leven (tijdschrijft van Kom op tegen kanker) interviewde ik Katlijn Willems over haar ervaring over verder leven als koppel als de dood nabij is. Katlijn en Peter lepelden het leven leeg: ‘Verdriet en vreugde lopen door dezelfde pijplijn: als ik verdriet afsluit, sluit ik ook de vreugde af.’
→ Lees het interview (Fotograaf: Filip Claessens)
Ik omarm de humor die in de situatie aanwezig is. Die mag er zijn.
Voor Ontroerd (magazine van uitvaartondernemerskoepel Sereni) ging ik in gesprek met Richard Hattink over rouw en humor. Evident klinkt die combinatie niet. Zelfs Richard zoekt tijdens dit interview voorzichtig naar de juiste nuance. Tegelijkertijd balt hij ook af en toe zijn vuist. Omdat hij er rotsvast in gelooft: verdriet heeft humor nodig, en andersom. Het is nooit het één óf het ander. Zo ervaart hij het ook in zijn uitvaartpraktijk die zich toelegt op jonge gezinnen waarin een ouder overlijdt. Het werd een gesprek over oprechte aanwezigheid, afgestemd op wat een gezin nodig heeft. Een verhaal over donkerte en lichtpuntjes — heel veel kleine lichtpuntjes.
De meerlagigheid van de werkelijkheid zit ook in de poëzie
Over De Eenzame Uitvaart mocht ik Tania Verhelst interviewen. Dat iniatief zorgt voor een persoonlijk ritueel voor mensen die alleen stierven. Meestal verloren ze onderweg hun sociale contacten, vaak door ziekte of ouderdom; een enkele keer knipten ze zelf de banden door. Er is, behalve de dragers, de uitvaartbegeleider en de grafdelvers, niemand om de overleden te eren. Voor hen boetseert een dichter van de Eenzame Uitvaart een persoonlijk gedicht.
→ Lees het hier (Illustratie: Kato Clarysse)
