Woorden weven die omzwachtelen en dragen
Ik schrijf korte, autobiografische droodles op Instagram en fictie voor jongeren. In 2021 gaf ik een autobiografisch boek uit over het verlies van mijn zoon Sander.
Kraanvogel, vlieg
Afscheid van een kind
Wat als je zoontje voor eeuwig dat jongetje van negen jaar blijft? In Kraanvogel, vlieg neem ik je bij de hand door het hartverscheurende verhaal van mijn zoon Sander. In korte, poëtische verhalen beschrijf ik de zoektocht naar een plek voor verdriet en frustratie. Een zoektocht die het persoonlijke overstijgt en herkenbaar wordt voor iedereen die met verlies leeft.
Warm en rauw tegelijk. Met prachtige illustraties van Emma Rosa.
Uitgegeven bij Borgerhoff en Lamberigts, 2021
Lees een fragment
Bestel het boek via info@kraanvogelvlieg.be
Bezoek de website
Lees meer in Leven of op Maison Slash
Zebravissen en tiramisu
Zebravissen en tiramisu is een Young adult over drie vrouwen, zichtbaar en onzichtbaar verbonden door verdriet. Sanne, bijvoorbeeld. Zij wil een heel schooljaar feesten. Live life. En, als dat even kan, ook Aynur kussen. Maar dan blijft haar fiets vastzitten in de tramsporen, valt ze en kan ze niets meer. Toch moet ze zichzelf leren wassen. Opnieuw leren stappen. Zichzelf terugvinden. Ook met de continue pijn die haar achtervolgt.
Een verhaal met beeld van Emma Rosa.
Andere teksten
- Vloeibaar verdriet (in Ontroerd)
“Het gemis is een constante ruis in mijn achterhoofd. Die soms hard, verwacht of onverwacht, op de voorgrond komt en in mijn gezicht slaat.” - Over klaprozen en andere rituelen (in tijdschrift Reveil #1)
“Sander schreef gedichtjes in een klein gebloemd minischriftje. Zelfs toen schrijven niet meer lukte omdat zijn rechterhand verlamd was, dicteerde hij me wat in zijn gedachten opkwam. We vonden een steenkapper die de uitdaging durfde aangaan om Sanders krullende geschrift om te zetten in blauwe hardsteen. Mét de schrijffoutjes erbij.” - Voor altijd drie (in OVOK magazine)
“‘Er zijn geen woorden voor.’ Na het vijftigste kaartje met deze gevleugelde boodschap begonnen we echt te geloven dat er geen woorden op de wereld waren om ons te troosten. We gooiden het achteloos op de stapel. De volgende kortere keer dat je een kaartje moet schrijven om iemand te troosten die ontroostbaar is? Ga zitten en maak tijd. Durf.”
Lees hier
